Chicken & Dolphin

เรื่องเล่าของคุณชิกเก้น
ผมชื่อ..ชิกเก้น  ความเป็นมาของผมยาวครับ ยาวนานถึงวันนี้ก็ 11 ปีแล้ว

วันเกิดของผม 12 สิงหาคม 2544 ครับ ผมมีใบเพดดีกรีเต็มใบ มีเชื้อสายระดับสุนัขประกวดเชียวนะครับ ผมถึงมีบุคคลิกที่ชอบ ยืน เดิน เดินตบเท้าเหมือนที่สุนัขประกวดเขาเดินกันนั่ละครับ แล้วผมก็ไม่ชอบนั่งเอาซะเลย แต่ผมก็มีข้อด้อยเอามากๆ คือ ขาหลังยาวทำให้ก้นสูง หางม้วน ปากไม่สั้น ขนไม่แน่นและไม่ยาว ผมก็เลยถูกจำหน่ายออกมาเป็นสัตว์เลี้ยงอยู่กับคุณแม่..นี่ละครับ พอถึงบ้าน คุณแม่อุ้มตัวผม ชูขึ้น ผมกางแขนกางขา ทำท่าขยับๆ แ ล้วส่งเสียงร้อง กุ๊กๆๆๆๆ อยู่ในลำคอ ผมก็เลยได้ชื่อว่า...... ชิกเก้น

ผมมีเพื่อนร่วมบ้านรวม 6 ตัว วันไหนมีสิ่งแปลกปลอมผ่านมาหน้าบ้าน ทุกตัวจะวิ่งไปส่งเสียงดังที่ประตูรั้ว รวมทั้งผมด้วย แต่..เดี๋ยวก่อน ผมขอถอยหลัง มาส่งเสียงกุ๊กๆๆๆ อยู่ด่านหลังดีกว่า สาวๆจ๊ะ เป็นด่านหน้ากันไปแล้วกันนะจ๊ะ

เป็นเวลาไม่นาน เพื่อนๆ ก็ออกจากบ้านไป ไปอยู่กับเพื่อนคุณแม่ 2 ตัว และก็ถูกจำหน่ายไป 2 ตัว คงเหลือ ผมกับดอลฟิ้นที่เป็นสุดที่รักของผม

คุณแม่พาเราไปเที่ยวงาน dog show บ่อยๆ ....ครั้งหนึ่งเมื่อกลับถึงบ้าน ผมไม่ค่อยสบายนัก ซึม อยากนอน แต่ก็ไม่นอน ลุกขึ้นเดินไปเดินมา ผมเดินไปหาคุณแม่ ส่งสายตาอ้อนวอนให้คุณแม่ช่วย

“คุณพ่อพาชิกเก้นไปหาหมอเถอะ ท่าทางจะไม่สบายนะ”

 ผมไม่ไหวแล้วครับ ขาผมไม่มีแรง ขยับไม่ได้ แล้วผมก็ล้มลงทันที คุณแม่รีบอุ้มผมไปหาหมอทันที

“ขอแทรงคิวได้ไหมค่ะ น้องช็อกค่ะ”

คุณหมอรีบเอาผ้าชุปน้ำมาห่อตัวผม ให้น้ำผ่านสายยางเข้าทางปาก แล้วฉีดยา ยาอะไรก็จำไม่ได้ คุณแม่อยู่กับผมตลอดเวลา ไม่ห่างไปไหนเลย นวดตัวให้ผมเบาๆ

“อย่าเป็นอะไรนะลูก อย่าเป็นอะไรนะลูก”

สักพักหนึ่งผมก็ค่อยๆดีขึ้น สายตาสดใสขึ้น ขยับตัวได้ปุ๊ป ผมก็อยากที่จะยืนปั๊ป

“ดีขึ้นแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้วลูก”

คุณหมอบอกว่าผมมีไข้ขึ้นสูง ที่เรียกกันว่า heart stroke

ทุกเช้าคุณแม่จะให้ผมอยู่ในกรง แล้วก็ออกจากบ้านไป ผมอยากจะบอกคุณแม่จังเลยว่า ผมเหงา พอตกเย็นคุณแม่กลับมา ผมดีใจมากผมจะวิ่งวนๆๆๆอยู่ในกรง แล้วก็เหยียบอึของตัวเอง คุณแม่จะบ่นว่าผมเสมอๆ เปรียบเทียบว่าผมแย่มาก ไม่เหมือนดอลฟิ้น เธอรักสะอาดครับ จะอึฉี่ไว้มุมหนึ่ง แล้วจะมานอนอีกมุมหนึ่ง ดีใจเธอก็จะตะกายกรงอยู่ที่เดิม

ผมได้ผสมพันธุ์กับดอลฟิ้นครั้งแรกโดยความช่วยเหลือจากคุณพ่อและคุณแม่ ได้ลูกมา 1 ตัว แต่ก็ต้องจากไปด้วยอุบัติเหตุเมื่ออายุได้เกือบ 2 เดือน

และทุกครั้งที่ผมอยากผสมพันธุ์กับดอลฟิ้น แต่เธอไม่เคยยอม ผมจะเดินไปหาคุณแม่ แล้วส่งสายตาอ้อนนนวอน คุณแม่มักจะพูดว่า “ชิกเก้นเนี่ยไม่ได้เรื่องเลย ไม่ช่วยหลอก ทำเองเถอะ” ผมก็ยังไม่เลิกที่จะเดินไปหาคุณแม่แล้วส่งสายตาอ้อนวอน สุดท้ายคุณแม่ก็ใจอ่อน ยอมจับดอลฟิ้นไว้ให้ผม แฮะๆ ...เสร็จผมหละ คุณดอลฟิ้น

ลูกคอกที่ 2 มี 3 ตัว ตายไปซะ 1 ที่เหลือพอโตขึ้น ก็มีรถเบนซ์มารับไปอยู่ด้วย ผมเชื่อว่าลูกๆคงจะไปอยู่สบายและมีความสุข

แล้วครอบครัวของเราก็ย้ายบ้าน โอ้โฮ...สนามหญ้ากว้างมาก ผมตื่นเต้นสุดๆ แล้วผมก็วิ่งๆๆๆๆๆ ..... แล้วก็วิ่ง

ที่บ้านใหม่นี้ คุณแม่ไม่ทิ้งเราไปไหนอีก ไม่ต้องอยู่ในกรงอีกต่อไป มีห้องส่วนตัวอยู่กับดอลฟิ้น ผมได้อยู่กับคุณแม่ทั้งวัน แต่ก็จะอยู่ได้เฉพาะห้องเตรียมอาหารเท่านั้น คุณแม่ทานอะไร ผมก็ได้ทานอย่างนั้น แต่มีอาหารหลายอย่างที่กระเพาะของผมไม่ยอมย่อย เช่น ข้าวโพด ถั่ว จะออกมาเป็นเม็ดๆ ส่วนตับถ้ากินมากก็จะอึออกมาเป็นเลือดเลย

หลายวันต่อมา ประตูรั้วถูกเปิดทิ้งไว้ ผมมองออกไปเห็นที่กว้างๆ ผมก็เลยวิ่งๆๆๆๆๆ ได้ยินเสียงคุณพ่อเรียกตามหลังมา ผมหยุด..แล้วหันกลับไปมอง คุณพ่อคงอยากวิ่งเล่นกับผม ผมก็เลยวิ่งๆๆวิ่งหนีคุณพ่อ ผมต้องชงักอีกครั้งเพราะเห็นคุณแม่ดักอยู่ข้างหน้า แล้วผมก็เลยมุดรั้วเข้าไปบ้านหลังหนึ่ง โฮ๋.......กระต่ายเต็มไปหมดเลย ผมวิ่งไล่กระต่ายอย่างสนุก แล้วผมก็ถูกเจ้าของบ้านจับตัวส่งให้คุณพ่อ

ลูกคอกที่ 3 ของผมมี 2 ตัว เพื่อนบ้านของคุณแม่มาขอไปเลี้ยง แล้วผมก็ไม่เคยได้ผสมพันธุ์กับดอลฟิ้นอีกเลย เป็นเวลาเกือบ 3 ปี เหตุเพราะคุณแม่สงสารดอลฟิ้น ที่ต้องอุ้มท้องบ่อยๆ แล้วเธอก็ตั้งใจเลี้ยงลูกอย่างเอาจริงเอาจัง นี่ละที่เขาพูดกันว่า สุนัขมีสัญชาติญาณของความเป็นแม่....สูง

ต่อมาไม่นานผมก็เริ่มทีอาการแปลกๆ ขนร่วงเป็นหย่อมๆ ผิวหนังเปลี่ยนสีเป็นสีดำ แต่ก็ไม่คันนะครับ ความหล่อของผมหายไปหมด ใครเห็นก็จะมองๆๆๆๆ บางคนก็ทำท่าขำๆ คุณแม่ก็เลยหาอาหารเสริมบำรุงขนมาให้กินติดต่อกันนานถึง 2 เดือน ขนถึงจะเริ่มขึ้น

พวกเราย้ายบ้านอีกครั้ง บ้านนี้มีสนามเล็กๆ ทำให้ผมวิ่งเร็วๆไม่ได้ ก็เลยได้แต่เดินสำรวจ ผมได้อยู่บ้านหลังใหม่อย่างอิสระ ไม่มีการกักบริเวณ แต่...ผมขึ้นบันไดไม่เป็น สุดที่รักเธอขึ้นบันไดเก่ง เธอจึงตามคุณแม่ไปได้ทุกที่ สุดท้ายผมก็ต้องอยู่ข้างล่างตัวเดียว เหมือนถูกกักบริเวณชัดๆเลย แล้วคุณแม่ก็สอนผมให้ขึ้นบันไดทุกวันนานเกือบ 3 สัปดาห์ ผมถึงจะขึ้นได้ที่ละขั้นๆ แต่ก่อนจะขึ้น ผมจะต้องหมุนๆๆๆๆรอบตัวเองกว่า 10 รอบ คุณพ่อบอกว่า...ผมกลัวความสูง  แต่วันไหนฝนตกฟ้าร้อง มองหาใครไม่พบ ผมจะขึ้นบันไดได้เร็วอย่างมหัศจรรย์ ขึ้นไปถึงชั้น 3 รวดเดียวเลยครับ คุณพ่อแซวผมบ่อยๆว่า...”กลัวน้ำท่วมบ้านเหรอ...ชิกเก้น”

 คุณแม่พาผมไปหาหมอเพื่อฉีดวัคซีนรวมประจำปี พอคุณหมอเห็น “ อ้าว...เป็น black skin โฮร์โมนเปลี่ยนแปลงซิเนี่ย  ต้องทำหมัน แต่ไม่รับรองว่าจะหาย

 เออ...ทำหมันแล้วจะอ้วน”  คุณแม่ก็เลยตัดสินใจไม่ให้ผมทำหมัน

คุณพ่อจับผมผสมพันธุ์กับดอลฟิ้นอีกครั้ง โดยที่คุณแม่ไม่ทราบ คุณแม่แอบเคียงคุณพ่อ เพราะดอลฟิ้นเริ่มมีอายุแล้ว พอถึงกำหนดคลอด ดอลฟิ้นไม่ยอมเบ่ง ถุงน้ำคล่าแตก ลูกตายหมดทั้ง 3 ตัว

หลังจากผสมพันธุ์ไม่นานนัก ขนของผมก็เริ่มขึ้นมาใหม่ ทั้งๆที่ไม่ได้กินอาหารเสริมมานาน เพราะหาซื้อไม่ได้ อาจเป็นเพราะฮอร์โมนเปลี่ยนแปลงจริงๆ  ประกอบกับคุณแม่ให้ทานอาหารสำหรับสุนัขที่มีอายุ 7+  เสริมแคลเซี่ยม วิตามินซีและอี บางวันก็ผสมข้าวเปล่า ไข่แดงต้มสุก เนื้อสัตว์กับผักบด และน้ำมันงา อย่างใดอย่างหนึ่งผลัดกันไป แล้วแต่จะสะดวก  อร่อยจนดอลฟิ้นมาช่วยล้างจานให้ผม สำหรับผมอาหารประเภทไหน ผมก็เขมือบหมดละครับ

เดี๋ยวนี้ขนของผมขึ้นเต็มตัวแล้วแต่ก็ยังไม่มากเหมือนตอนหนุ่มๆ อ้าว...ก็ผมแก่แล้ว เทียบกับคนก็อายุปาเข้าไป 52 ปี แล้วครับ

ถึงทุกวันนี้...................ผมก็ยังมีพฤติกรรมที่ทำให้คุณแม่ปวดหัวอยู่เป็นประจำ

( ดูรูปและคลิป................คราวหน้านะครับ)