Miss*DOGs

สวัสดีครับ...ผมชื่อไซเบอร์ ผมจะเล่าประวัติคร่าวๆของผมก่อนนะครับ...

          ผมเป็นสุนัขพันธุ์อัลเซเชี่ยนผสม มีคนต่างชาติคนหนึ่งซื้อผมมาในราคาที่ถูกพอสมควร ผมอยู่กับครอบครัวชาวต่างชาติอย่างมีความสุขครับ ผมรักพวกเขามาก เวลาเราเจอกันผมจะทักทายทุกคนด้วยการกอดครับ ผมจะยืนสองขาแล้วกอดพวกเขาเอาไว้ด้วยความรัก...

          นานวันเข้า...ผมเริ่มตัวใหญ่ขึ้นตามเชื้อสุนัขตำรวจของผมที่มีปนอยู่ในสายเลือด พอกระโดดกอดใครเข้าก็ทำให้พวกเขาล้มเจ็บตัว ผมถูกตี ถูกดุ แต่ไม่เป็นไรครับ...ผมเชื่อว่าพวกเขายังรักผมอยู่

          ต่อมา เจ้านายพาผมไปหาคุณหมอ ไปฝากคุณหมอเลี้ยงไว้ บอกว่าอีกสองสามวันจะมารับ แต่ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว...เจ้านายหายไปไหนล่ะครับ...

          ผมนั่งรอ นอนรอเจ้านายอยู่ทุกเวลา หวังว่าสักวันเจ้านายจะกลับมาให้ผมกอดอีกครั้ง ผมสัญญาครับ ถ้าเจ้านายกลับมาผมจะไม่ทำให้เจ็บตัวอีก..

     กรุ๊งกริ๊ง...

          อ๊ะ! เสียงประตูคลินิกเปิดออก ผมชะเง้อมอง เผื่อจะเป็นใครบางคนที่ผมรอคอยการกลับมาของเขา

          แต่ไม่ใช่ครับ...ผมเห็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มเจ้าหมาสีดำตัวเล็กหน้าตาขี้เหร่เดินเข้ามาในร้าน ผมถอนหายใจยาวแล้วก้มหน้าลงอย่างหมดความหวัง

          “เอ้า! หมาใครเนี่ย?”

          “ชื่อไซเบอร์น่ะค่ะน้องพลอย โดนเจ้าของเอามาทิ้งไว้นานแล้วไม่มารับซักที หมอก็ไม่รู้จะทำยังไง เลยเลี้ยงเอาไว้ คลินิกก็เล็กมาก หมอกลัวเขาจะอึดอัดจริงๆเลย...”

          “หรอคะ...”

          คนที่ชื่อ ‘พลอย’ มองหน้าผมสลับกับเจ้าหมาสีดำไปมาแล้วหันมายิ้มให้ผม...

          หลังจากนั้น...ผมก็ถูกรับเลี้ยงโดยพี่พลอย เจ้าของหมาสีดำขี้เหร่ที่ชื่อเห็ดหอม ผมมีเจ้านายคนใหม่ที่คอยดูแลผมอย่างดี พี่พลอยนำผมกับเห็ดหอมมาเลี้ยงไว้ที่ฟาร์มเห็ด ของพ่อพี่พลอย ผมมีชีวิตใหม่ที่มีความสุขมากกว่าเดิม ผมเชื่อฟังคำสั่งสอนของทุกคนอย่างดี อาทิตย์นึงพี่พลอยจะแวะมาหาผมที่ฟาร์มสักครั้ง แต่ก็ไม่เป็นไร แค่พี่พลอยยังไม่ทิ้งผมก็พอแล้ว

          เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้มีอยู่ว่า ช่วงใกล้สอบของพี่พลอยนั้น พี่พลอยมานั่งอ่านหนังสือที่ฟาร์มเห็ด โดยที่คนงานและพ่อของพี่พลอยก็ปลูกต้นไม้อยู่ห่างออกไป ผมก็นอนเฝ้าพี่พลอยอยู่กับเจ้าเอ๋อเห็ดหอมได้สักพัก สายตาผมก็เหลือบไปเห็นเงาวิ่งผ่านไปด้านหลังของพี่พลอย หลังจากนั้นก็มีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้น!!

          “หยุดเดี๋ยวนี้ มอบตัว...มอบตัว!”

          ผมตกใจหันไปมองก็เห็นผู้ชายสามสี่คนในชุดเครื่องแบบตำรวจกำลังเดินเข้ามาทางพวกผมอย่างช้าๆ พวกผมก็เริ่มทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่เข้าใจสถานการณ์ พ่อก็ตะโกนเรียกพี่พลอยให้ออกมาจากตรงนั้น พี่พลอยก็จะวิ่งออกไปแต่วัยรุ่นที่ผมเห็นเป็นเงาในตอนแรกก็เหมือนจะเดินเข้ามาหาพี่พลอย ผมเห็นท่าไม่ดีจึงเห่าและขู่กรรโชกใส่วัยรุ่นคนนั้น เพื่อให้มันรู้ว่า ผมพร้อมจะลุยมันทุกเวลาถ้ามาแตะต้องเจ้านายของผม เมื่อมันยังไม่หยุดเดินผมจึงพุ่งเข้าใส่ทันที แต่พอวัยรุ่นเห็นผมพุ่งเข้าหา มันก็วิ่งหนีเข้าไปหลบในโรงเห็ด ผมจึงวิ่งตามเข้าไป พี่พลอยก็รีบวิ่งไปหาพ่อและตะโกนเรียกชื่อผม ตำรวจหลายนายตามผมเข้ามา พวกเราจับมันได้ในที่สุด...

          พ่อบอกว่า วัยรุ่นคนนั้นคือเด็กเมายาบ้า ตำรวจจับได้ตอนที่มันกำลังขายยา มันวิ่งหนีเห็นประตูรั้วฟาร์มเปิดอยู่จึงแอบเข้ามา

          หลังจากวันนั้นผมก็เริ่มดังในหมู่บ้าน เวลาพี่พลอยจะเดินไปไหนผมก็จะเดินตามคอยเป็นบอร์ดี้การ์ดให้ เพราะพี่พลอยสำคัญสำหรับผม ถึงแม้ว่าโลกของคนกับหมาจะไม่เหมือนกัน แต่โลกของผมก็จะมีพี่พลอยตลอดไปครับ...

________________________________________

J ฝากเรื่องราวของไซเบอร์ด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ J