Family ของฉัน

เช้าวันที่ 12 เดือน 12 ปี 2012 สังเกตว่าพี่เขียดไม่กินข้าว ไม่ยอมตื่นนอน ก็ยังคิดว่า สาวเขียดขี้เกียจจัง ตื่นสายจริง แต่ไม่คิดอะไรมาก ออกไปทำงานตามปกติ พอตอนเย็นมาให้อาหารอีก พี่เขียดก็ไม่ยอมลุกมากินข้าว ขนาดอุ้มพี่เขียดออกจากที่นอน ก็ยังไม่ยอมกิน ดมๆ แล้วก็กลับไปนอนเหมือนเดิม เราก็ชักเอะใจ หรือพี่เขียดอิ่มแล้วเพราะปกติจะออกไปกินข้าวกับป้าหน้าบ้าน (บ้านนี้เค้ามีน้องหมา 2 ตัวสนิทสนมกับเค้ามาก ทำตัวเป็นลูกหลานเค้าซะเนียน ) ออกไปถามป้าว่า เขียดมากินข้าวบ้านป้ารึเปล่า ป้าบอกว่า วันนี้ไม่เห็นเขียดตั้งแต่เช้าแล้ว เลยกลับมาสังเกตพี่เขียดอีกที จับตัวดูรู้สึกอุ่นๆ แล้วนอนไม่หือไม่อือ ขนาดฟูก้ามาลากมาแหย่ก็ไม่เล่นด้วย
เป็นแบบนี้เห็นทีจะทิ้งไว้ไม่ได้แล้วประกอบกับคาร์บอนเพิ่งจากไป กลัวจะเป็นแบบคาร์บอน เลยรีบแบกพี่เขียดที่หนักอึ้งขึ้นรถ เท่านั้นแหละเป็นเรื่อง ฟูก้าจะขอไปด้วย รีบวิ่งไปที่ประตู เกาะประตูแน่น ประมาณว่าจะเปิดประตูได้ต้องผ่านฟูก้าไปก่อน เราก็พยายามจะกันฟูก้าบอกฟูก้าว่า พี่เขียดไปหาหมอ ไปฉีดยา หนูไม่ต้องไป เท่านั้นแหละฟูก้าเต้นใหญ่ เกาะรั้ว เกาะขา เกาะประตูวุ่นวายหมด เหมือนเด็กที่ไม่ได้ดังใจไงงั้นเลย สุดท้ายต้องเอาฟูก้าเข้ากรง แล้วอุ้มพี่เขียดไปขึ้นรถ ฟูก้าทำไรไม่ได้เห่าสุดฤทธิ์สุดเดช กว่าจะฝ่าด่านฟูก้าได้เล่นเอาเหนื่อย
ข้างฝ่ายพี่เขียดขึ้นรถได้ นั่งเด่นเป็นสง่า 2 ขาหน้าไขว้กันเล็กน้อยชูคอประหนึ่งนางพญา เราเองขำก็ขำเหนื่อยก็เหนื่อย ถึงร้านหมอกว่าจะเอาเขียดลงจากรถได้ อีกหนึ่งเหนื่อย หมอสอบถามตรวจดูอาการแล้ว วัดไข้ปาไป 103 องศา ฉีดยาลดไข้และฆ่าเชื้อพร้อมยาเม็ดฆ่าเชื้ออีก 1 อาทิตย์ (320฿) กลับถึงบ้านแบกเขียดไปนอน พอหันหลังให้คุณนายเขียดลุกเดินนวยนาดเฉยเลย