[กลับหน้าหลัก]

Blog

  [ Blog ] 16 มกราคม 2554

จุดเริ่มต้นและความทรงจำที่ไม่อาจลืม
ดีใจนะที่เราได้รู้จักกัน ขอให้ทุกตัวโชคดีและมีความสุขนะ
หมวดหมู่: ไดอารี่
Tag: พันธุ์โกลเด้น รีทรีฟเวอร์, พันธุ์ชิสุ, พันธุ์ไทยหลังอาน, พันธุ์เยอรมันเชฟเฟิร์ด, พันธุ์อื่น ๆ / พันธุ์ผสม
ชอบ  (0) , View: 1,154, Comment: 0
Blog ของ

ขนมปัง

      เมื่อก่อนข้าพเจ้าเคยอาศัยอยู่บ้านลุง(ตอนอยู่เตรียมอนุบาล-ประถม 1 ) ซึ่งก็เป็นบ้านที่อยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่อยู่กลางทุ่งนา มีพื้นที่กว้าง ข้าพเจ้าโตมากับธรรมชาติ  มีทั้งมะหมา น้องนกทั้งหลาย ปลาอีกมากมาย และกระบืออีก 1 ตัว (มันหนีออกมาจากโรงฆ่าสัตว์ ลุงเลยซื้อเอาไว้)

      เมื่อก่อนที่บ้านลุงมีหมาเกือบ 20 กว่าตัวแหนะ เพราะบ้านข้าพเจ้าเป็นบ้านที่รักสัตว์ เจอหมาข้างทาง หมาวัด หมาหลง หมาที่โดนหมาอื่นรังแกก็เก็บมาเลี้ยงหมด  ซึ่งแถว ๆ บ้านก็ไม่มีเด็ก ๆ เป็นเพื่อนเล่นกับข้าพเจ้าด้วย ทุก ๆ วันก็เลยได้แต่เล่นกับหมา ก็เลยทำให้ข้าพเจ้าผูกพันกับเจ้าพวกนี้มากขึ้น

      ตอนนี้ข้าพเจ้าย้ายบ้านแล้วค่ะ เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ เป็นบ้านเดี่ยว แต่ก็อยู่กลางทุ่งนา  ตอนนั้นย้ายมาอยู่ช่วง ป.3 

      หมาตัวที่ 1 ที่เรารู้จักชื่อแปปซี่ เป็นโกลเด้นสีน้ำตาล เพศผู้  มันเป็นหมาของเพื่อนบ้าน แต่ก็ชอบแวะเวียนมาที่บ้านข้าพเจ้าอยู่บ่อย ๆ  และมันก็จากไปเพราะอะไรก็ไม่รู้ 

      หมาตัวที่ 2 ที่รู้จักมันชื่อ ด่าง (เป็นชื่อที่พ่อเรียก) เป็นหมาไทยพันธุ์ทางเพศเมีย(แต่ออกเป็นทอม)หลังอานสวยมาก เป็นหมาที่ไม่มีเจ้าของ(หมาถิ่น) มันฉลาดแสนรู้ สวัสดีก็เป็น มันชอบมาที่บ้านข้าพเจ้าเหมือนกัน เราก็เลยเลี้ยงไว้ แต่มันก็ไป ๆ มา ๆ อยู่ที่บ้าน มันมีพวกเยอะมาก เรียกได้ว่าจิ๊กโก๋ประจำหมู่บ้านเลย  แต่น่าสงสาร มีคนใจบาป เอาหนังสติ๊กยิงใส่มัน และพลาดไปโดนตา มันเจ็บปวดมาก ทั้งหมาและเรา มันร้องโอดโอยกลับมาบ้าน นอนร้องทั้งวันทั้งคืน เราก็เลยต้องรักษามัน พอมันหายไม่นาน ไม่รู้ว่ามันทำเอง หรือใครเอามีดไปฟันมัน ปากมันแหว่งเกือบขาด ห้อยลงมา ทุกครั้งที่มันเจ็บ เราก็เจ็บกับมันด้วย เหมือนมีมีดมาบาดในใจ เราก็รักษามันอีก และแล้วมันก็กลายเป็นหมาพิการ  แต่มันก็จงรักพักดีกับเรามาก ๆ สุดท้ายมันก็มีลูก(กับพวกลูกน้องของมันนั่นแหละ) มีลูก 1 ตัว น่ารักมาก และมีคนเอาไปเลี้ยงด้วย เลี้ยงอย่างดีเลย แต่ความสุขก็มีได้ไม่นานมันก็จากข้าพเจ้าไป

      หมาตัวที่ 3 เป็นลูกน้องของด่าง ชื่อ บราว เป็นหมาที่มีเจ้าของ แต่เจ้าของได้หมามาใหม่เป็นหมาแสนรัก มันก็เลยเป็นหมาหัวเน่า สุดท้ายก็มาอาศัยที่บ้านของเรา เป็นหมาพันธ์อะไรไม่แน่ใจ ตัวมันใหญ่ สีน้ำตาล จมูกดีมาก หูตูบ (เป็นแฟนกับด่างตอนหลัง) เป็นหมาที่จงรักภักดีต่อเจ้าของมาก  ชอบดมหาหนู เป็นหมาที่อึดมาก ต่อมามันก็แก่ลง สายตาก็ไม่ดี จมูกที่เคยดีก็ไม่ดี เดินไม่ไหว กินก็ไม่เยอะ มันก็เลยผอมลง ๆ ข้าพเจ้าต้องสละผ้าห่มให้มันนอน มันร้องทุกวันเพราะมันหนาว หนังที่หุ้มกระดูกทำให้มันเจ็บเวลามันนอนและเดิน  ต่อมาวันหนึ่งพี่ชายข้าพเจ้าต้องไปบวชที่หนองคาย ก็เลยต้องไปกันยกบ้าน และฝากบราวไว้กับเพื่อนบ้าน พอถึงหนองคายพอพี่ชายบวชเรียบร้อยเพื่อนบ้านก็โทรมาบอกว่าบราวหายไป พวกข้าพเจ้าเป็นห่วงมันมาก พอกลับมาก็ตาหามันทั่วบ้าน ดูแถว ๆ ทุ่งนา และบ้านข้างๆ (ไม่มีคนซื้อ) แต่ก็ไม่พบ สุดท้ายข้าพเจ้าก็ไปถามเจ้าของเก่า เจ้าของเก่ามันบอกว่ามันมาตายที่หน้าบ้าน ทำให้ข้าพเจ้าเศร้ามาก เพราะนึกถึงความลำบากของมัน มันเดินจะไม่ไหวอยู่แล้ว เดินที่ก็ร้องโอดโอย  ตามันก็มองไม่เห็น จมูกมันก็เสีย แต่มันก็ใช้ความพยายามสุดท้ายของมันเพื่อเดินไปตายที่บ้านเก่าของมัน(บ้านเจ้าของเก่าอยู่คนละซอย)  พอพี่ชายสึกออกมา พี่ชายบอกว่า บราวไปหาที่หนองคายด้วย เหมือนจะน่ากลัว แต่ก็ไม่น่ากลัว เพราะเหมือนมันไปบอกไปขอบคุณมากกว่า

       หมาตัวที่ 4และ 5 ที่รู้จักก็คือ ขนมปัง(เพศผู้) และคุกกี้(เพศเมีย) เป็นพูเดิล+ชิสุ แต่ขนมปังจะเหมือนพูเดิลมากกว่า(แต่ปากไม่ยาวมาก) ส่วนคุกกี้ไม่เหมือนเลย เหมือนสุนัขจิ้งจอกมากกว่า 555+ ทั้งสองเข้ามาอยู่ที่บ้านตั้งแต่อายุไม่กี่อาทิตย์ ขนมปังเกิดวันที่ 14 กุมภาพัน 2546 น้าอุ้มมาจากบ้านเพื่อนของน้าที่รังสิตเอาใส่กล่องมาให้ถึงวังน้อย ข้าพเจ้าดีใจมาก (ตอนนั้นบราวก็อยู่) เพราะเป็นหมา 2 ตัวแรกที่ได้เลี้ยงแบบจริง ๆ จัง ๆ เลี้ยงมาแต่เล็ก และเป็นคนตั้งชื่อเอง (ครั้งแรกในชีวิต) คุกกี้ซนมาก ตัวเล็กนิเดียวแต่กระโดดลงโอ่งปลาได้ ทั้ง ๆ ที่โอ่งเลี้ยงปลาก็สูงมาก ส่วนขนมปังไม่ค่อยซนเท่าไหร่ ขี้อ้อนซะมากกว่า  คุกกี้ไม่ชอบอยู่กับบ้าน ชอบออกไปเที่ยวเล่นบ้านอื่น สุดท้ายไปอยู่ไปนอนกับบ้านอื่น เค้าก็เลยถูกใจขอรับไปเลี้ยง  ก็เลยต้องให้เขาไป เพราะเขาชอบมันมาก มาขอร้องถึงบ้านเลย  แต่ขนมปังก็ยังอยู่กับข้าพเจ้าจนถึงทุกวันนี้ และมีเรื่องมากมายที่เกิดขึ้น ทั้งตลกและเศร้า(ไว้ค่อยให้บล็อกส่วนตัวเลย 555+)

       หมาตัวที่ 6 ชื่อ ไวท์ มันเป็นหมาพันธุ์อะไร ไม่แน่ใจ เพราะเป็นของน้องสาว อุ้มมาจากรังสิต ชื่อมันก็บ่งบอกอยู่แล้วว่าเป็นสีขาว อุ้งเท้าอันใหญ่โต จมูกและฝ่าเท้าที่เป็นสีชมพพู  น่ารักมาก ๆ ตอนแรกน้องสาวจะเอาไปให้ยายที่ลำปาง วันนั้นข้าพเจ้าก็เดินทางไปกับครอบครัวพร้อมเจ้าไวท์ตัวน้อย มันยังไม่หย่านมแม่เลย เพราะเพิ่งจะออกมาไม่ถึง 3 อาทิตย์ ตอนแรกก็ป้อนนมให้มัน แต่ดูเหมือนมันจะไม่อิ่ม มันซุกมันไซ้ไปเรื่อย แม่ก็เลยเอาข้าวคลุกนมให้มันกิน ปรากฏว่ามันชอบมาก พออิ่มปุ๊ปก็หลับคาจานข้าวเลย มันชอบละเมอเห่าแง่ง ๆ ตั้งแต่เด็ก ไปยังไม่ทันถึงลำปาง เจ้าไวท์ก็สร้างงานให้แม่ มัน อึ! ใส่ตักแม่ ทุกคนพากันหัวเราะจนถึงบ้านยาย สุดท้ายก็อดที่จะเอากลับมาไม่ได้ (ก็แม่ผูกพันธ์กับไวท์ซะแล้วล่ะ) อีกอย่างตัวมันเล็ก บ้านยายก็อยู่ริมถนนใหญ่ กลัวว่ามันจะวิ่งไปโดนรถชน และที่สำคัญ ลำปางหนาวมาก!  ก็เลยพากันเอาขึ้นรถกลับอยุธยา เวลาไม่นาน ไวเหมือนโกหก มันโตเร็วมาก จากลูกหมาที่ยังไม่ลืมตา กลับเป็นหมาถึก กล้ามเนื้อใหญ่โตเป็นมัด อุ้งเท้าก็ใหญ่ขึ้น ดูเท่มากเลยล่ะ และแล้ววันหนึ่ง ไวท์ก็ไม่ยอมกินข้าวเช้า มันเดินไปเดินมา เดินไปหาพ่อและแม่ ข้าพเจ้าสังเกตุเห็นถึงความผิดปกติของมัน จึงขอร้องให้พ่อพามันไปส่งโรงพยาบาล แต่พ่อก็ไม่ว่าง ข้าพเจ้าเฝ้าดูมันทั้งวัน มันมองหน้าข้าพเจ้าแบบเศร้า ๆ สักพักมันก็นอนหายใจรวยริน ร่างกายเริ่มเย็นลง แต่ก็ยังมีเสียงหายใจ มันลุกไม่ได้แล้ว มันเดินไม่ได้ด้วย ข้าพเจ้าไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร ได้แต่ร้องไห้สงสารมัน บาดแผลสักที่ก็ไม่มี สุดท้ายมันก็จากไปอย่างเงียบ ๆ ข้าพเจ้าเสียใจมาก เพราะไม่สามารถช่วยเหลือมันไว้ได้เลย


       หมาตัวที่ 7 และ 8 ก็คือ เบร็ค ( เพศผู้ ) และนิล (เพศเมีย)  เป็นหมาพันธุ์ผสม เจ้าของมันอยู่ซอยเดียวกับเจ้าของบราว มีตาสี่ตา(มีจุดน้ำตาลบนคิ้ว) ตัวสีดำ ถุงเท้าสีน้ำตาล  ข้าพเจ้าชอบไปขี่จักรยานเล่นรอบหมู่บ้าน(เพื่อรวมพล (ก็มะหมานั่นแหละ) อิอิอิ) เบร็คและนิลชอบข้าพเจ้ามาก + เจ้าของไม่ค่อยชอบอยู่บ้าน มันก็เลยชอบมากินข้าวที่บ้านข้าพเจ้าอยู่บ่อย ๆ เจ้าสองตัวนี้เป็นหมาที่ฉลาด เวลาข้าพเจ้าไปไหนมันก็จะตามไปด้วยตลอด ( บอร์ดี้การ์ด ) เวลาข้าพเจ้านอนในแปล ทั้งสองตัวก็ชอบมาเกาะมาขอให้ลูบหัว ( เจ้าขนมปังก็ชอบ ) แย่งกันเบียดกันอยู่ 3 ตัว (ขนมปังเล็กสุด) นิล อายุสั้นมาก เพราะถูกคนใจร้ายวางยา ส่วนเบร็คอยู่ด้วยกัน 2 - 3 ปี ก็จากไปด้วยสาเหตุเดียวกับนิล

        หมาตัวที่ 9 ชื่อ หมี พันธุ์ บางแก้ว+ไทย สีดำทั้งตัว ยกแว้นถุงเท้าสีน้ำตาล หางเป็นพวง สวยมาก เป็นหมาของเพื่อนบ้านในซอยเดียวกัน แต่มีเหตุจำเป็นที่เจ้าของบ้านไม่สามารถเลี้ยงดูมันได้ เจ้าของบ้านหายไป หมีจึงอยู่ในความดูแลของครอบครัวข้าพเจ้า หมีเข้ามาในชีวิตครอบครัวข้าพเจ้าแบบจริง ๆ จัง ๆ เมื่อปี  2550 (ที่จริงมันมานานแล้ว แต่ก็ไป ๆ มา ๆ (ต่างจังหวัด) กับเจ้าของบ่อย ๆ ) หมีเป็นสุนัขที่เคยถูกฝึกฝนมาแล้ว  แต่บังเอิญข้าพเจ้าสั่งมันไม่เป็น  ตอนมาแรก ๆ มันเป็นหมาที่ดุมาก ๆ ใครผ่านหน้าบ้านมันก็จะเห่า และจะกัดเขา แต่พอมาอยู่กับครอบครัวข้าพเจ้า หมีก็เปลี่ยนไป ดูได้จากสายตา เมื่อก่อนตาหมีจะดุมาก ไม่มีอาการอ้อนเลย จะขู่คนแปลกหน้าตลอด แต่พออยู่กับข้าพเจ้า สายตามันก็เปลี่ยนไป จากหมาที่ดูก้าวร้าว กลับกลายเป็นหมาขี้อ้อน ใครผ่านมาก็แค่เห่า ถ้าข้าพเจ้าสั่งให้อยู่เฉย ๆ มันก็จะอยู่เฉย ๆ นิ่ง ๆ  หมีอยู่กับข้าพเจ้าจนถึงปี 2553 (ประมารต้นปี) มันดูแก่ลงมาก วันหนึ่งช่วงเช้ามันไม่กินอาหารเลย และเข้ามานอนอยู่ในครัว ซึ่งปกติแม่จะไม่อนุญาตให้มันเข้ามา แม่ก็เลยไล่มันออกไป มันเดินออกไปอย่างช้า ๆ และหายไป ตอนแรกข้าพเจ้าคิดว่ามันคงงอลแม่ที่ไล่มันออกจากครัว พอตอนเย็น ข้าพเจ้าเอาข้าวไปให้ เรียกแล้วเรียกอีกก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็เลยตามหาดู ปรากฏว่า หมีไปนอนอยู่บ้านข้าง ๆ (บ้านที่ไม่มีใครซื้อ)  ข้าพเจ้าเอาจานข้าวไปไว้ใกล้ ๆ ปากของมัน แต่มันก็ไม่ยอมกิน ข้าพเจ้าจึงเรียก แม่ และพี่ชายออกมาดู แม่ขอโทษหมีใหญ่เลย แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้งอล มันมองหน้าทุกคน นอนลงและถอนหายใจหลายครั้ง จมูกมันแห้งมาก พี่เลยเอาน้ำมาให้มันกิน มันลุกกินน้ำไม่ไหว ข้าพเจ้าจึงต้องป้อน ตอนนี้ทุกคนในบ้านเริ่มรู้แล้วว่ายังไงหมีก็คงไม่รอด  ข้าพเจ้าจึงเข้าไปขออโหสิกับมัน บอกมันว่าขอให้ชาติหน้าได้เกิดในบ้านที่ดี ขอให้มีความสุข ตอนนี้หมดเวรหมดกรรมแลว ข้าพเจ้าค่อย ๆ ลูบหัวลงไปถึงบั้นท้าย มันเศร้ามาก ทุกคนในบ้านต่างพากันมาเฝ้าดูและขออโหสิพร้อมอวยพรให้มัน  พอเช้ามา สักประมารตี 5 แม่ออกมาหุงข้าว เห็นหมีเดินมานอนที่แหย่งหน้าบ้าน มันเอาคอพาดไว้บนที่วางแขน หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ตอนแรกแม่นึกว่ามันดีขึ้นแล้ว แต่พอเดินไปดูก็รู้ว่ามันสิ้นใจแล้ว หมีไปอย่างสบาย หลับไปแล้ว  หลังจากนั้นข้าพเจ้าก็ทำบุญให้หมีและตัวอื่น ๆ ด้วย

ป.ล.  ป. 3  แป๊ปซี่

        ป. 3  ด่าง  บราว

        ป.4  บราว ขนมปัง คุกกี้  เบร็ค นิล 

        ป. 5  บราว  ขนมปัง เบร็ค ไวท์

        ป. 6- ม.2  บราว  ขนมปัง เบร็ค หมี(ยังไม่อยู่แบบจริง ๆ จัง ๆ )

        ม.2 - ม. 3  บราว  ขนมปัง หมี(ยังไม่อยู่แบบจริง ๆ จัง ๆ )


        ม. 3 - ม.5  ขนมปัง  หมี(อยู่แบบถาวร)

   
*  ม. 5  ปัจจุบัน ขนมปัง

จุดเริ่มต้นและความทรงจำที่ไม่อาจลืม
ดีใจนะที่เราได้รู้จักกัน ขอให้ทุกตัวโชคดีและมีความสุขนะ
Tag: พันธุ์โกลเด้น รีทรีฟเวอร์, พันธุ์ชิสุ, พันธุ์ไทยหลังอาน, พันธุ์เยอรมันเชฟเฟิร์ด, พันธุ์อื่น ๆ / พันธุ์ผสม
ชอบ  (0) , View: 1,154, Comment: 0
Blog ของ

ขนมปัง



Blog ถัดไป »

กล่องแสดงความคิดเห็น กับกลุ่มเพื่อนที่รักสุนัขทุกท่าน ที่นี่ที่เดียว Dogilike.com

ผู้เยี่ยมชม < Login here! >
ชื่อ*:    Email:     พิมพ์เลขที่เห็น*