[กลับหน้าหลัก]

Blog

  [ Blog ] 17 ธันวาคม 2553

เรื่องราวของไข่ฟูตอนที่ 2 ต่อจากครั้งก่อน
มากมายเกินคำบรรยาย
หมวดหมู่:
Tag: พันธุ์ปอมเมอเรเนียน
ชอบ  (0) , View: 883, Comment: 1
Blog ของ

ไข่ฟู(หน้าด่าง) กับโชคดี

  เป็นครั้งที่ 3 ที่เขียนเรื่องของไข่ฟูแล้วหายไป 
              ไข่ฟูเป็นลูกของอานน้อย มะหมาโรงเรียนอีกเช่นกัน  อานน้อยเป็นลูกของอาน ซึ่งเป็นแม่ของโชคดี  โชคดีก็เลยมีศักดิ์เป็นน้าของไข่ฟู ว่างั้น นับญาติแต่ไข่ฟูไม่นับเพราะไม่รู้เรื่อง  ไข่ฟูเริ่มมองดูดลกวันที่  12  สิงหาคม 2552  มีพี่น้อง 5 ตัว ไข่ฟูจะอ้วนกว่าพี่น้องทุกตัว เพราะกินเก่งมาก มะหมาทุกตัวมีครูในโรงเรียนและ แม่ครัวจองหมดคนละตัว แต่เราเองจอง 2 ตัวเพราะกะว่าจะเอาไปให้เพื่อนที่กบินทร์บุรี 1 ตัว  แต่พอเพื่อนมาเอาเราก็ไม่ให้ด้วยเหตุมีอยู่ว่า..................
                ไข่ฟูเดิมชื่อไข่ตุ๋น และ่ไข่ต้มกับพี่มันที่เราจะเอาไปเลี้ยงนั่นเอง  แต่เราเปลี่ยนชื่อเพราะมีผู้ปกครองมาขโมย  พอพี่ไข่ฟูโดนขโมยไปเราเลยเปลี่ยนเป็นไข่ฟูเพราะเราไม่อยากคิดถึงไข่ต้ม เพราะเขาน่ารักมากกว่าไข่ฟูอีก ตัวสีขาวเพมือนกันแต่มีรูปหัวในตรงข้างลำตัว 
                 ไข่ฟูมาอยู่กับเราที่บ้านได้ประมาณซักระยะพวกครูที่โรงเรียนก็อยากเห็นเพราะเราเอารูปที่เราขยันถ่ายให้ดู    ......   จนอยู่มาวันหนึ่งที่โรงเรียนมีการประชุมผู้ปกครองเราก็เลยกลับมาบ้านก่อนเพื่ออาบน้ำและนำไข่ฟูไปหาแม่เขา(อานน้อย) พอไปถึงโรงเรียนเกือบทุ่ม เราก็เรียกหาอานน้อย ก็ไม่เห็น จนประชุมเสร็จก็กลับบ้าน ก็ได้แต่บ่นกับน้องว่าอานน้อยไปไหน อุตส่าห์พาลูกมาหา
                   ............จนเช้าวันใหม่เราก็ไปทำงานตามปกติ เราก็หาอานน้อยอีกแล้วก็บ่นๆๆๆๆอีกว่าหายไปไหน ถามใครก็ไม่มีใครเห็นจน กระทั่งบ่ายๆๆพี่ที่ให้อาหารพวกอานน้อย กิน ก็ให้เด็กมาบอกครูค่ะ  อานน้อยตายแล้วค่ะ เราเสียใจมากเลย เพราะเรารักมัน ชอบเล่นกับมัน  พอเห็นศพของมันเราก็ยิ่งร้องเพราะสงสารมันมากมากเลย ....       เพราะว่าอานน้อยกำลังจะคลอดในอีก 2-3วัน  เราก็เลยโทรบอกน้องว่าอานน้อยตาย  แล้วก็บอกว่าไข่ฟูยังไม่ได้ดูใจแม่มันเลย  ความรู้สึกของเราขณะนั้นเสียใจมากมากเลย  เพราะคิดว่าเป็นวันที่เราพาไข่ฟูมาหาแม่แต่เซ็นเซอร์ยิ่งเสียใจนะ  พอน้องมารับลกลับบ้านเราก็ร้องไห้ตคลอดระยะทางที่นั่งรถกลับบ้าน
             พอถึงบ้านก็เข้าไกอดไข่ฟู  แล้วก็บอกว่า  ไข่ฟู  แม่หนูตายแล้วนะแล้วก็ร้องไหร้องอยู่นานเหมือนกัน มันเศร้ามากมากนะอารมณ์นั้น  จากนั้นเราก็จะสงสารเขาตลอดมาไม่เคยตีสักแปะ
              เนี่ยเป็นความรู้สึกของคนที่รักมะหมาอย่างเรา  เราไม่รู้หรอกนะว่าความรักของคนอื่นจะขนาดไหนกับเจ้ามะหมาทั้งหลาย  แต่เรารู้เพียงว่าเราเองไม่อยากให้มันเจ็บหรือร้อง  สงสาร
              ****  แม้ว่าไข่ฟู และเจ้ามะหมาของเราทุกตัวจะไมสามารตอบแทนบุญคุณของเราได้แต่พวกเขาก็ไม่เคยทำให้เราทุกข์ใจหรือเสียใจ  มีแต่ความสุขใจ  ที่ได้เจอกันตอนเย็นที่กลับมาจากทำงาน  ตอนเช้าก่อนไปโรงเรียนเราและน้องจะต้องบอกกับเขาว่าแม่ไปทำงานนะเย็นเจอกัน
              ความรักของหมามันบริสุทธิ์จริงนะ  ....****  รักนะน้องหมาของแม่  รักมากมายค่ะ

เรื่องราวของไข่ฟูตอนที่ 2 ต่อจากครั้งก่อน
มากมายเกินคำบรรยาย
Tag: พันธุ์ปอมเมอเรเนียน
ชอบ  (0) , View: 883, Comment: 1
Blog ของ

ไข่ฟู(หน้าด่าง) กับโชคดี



Blog ถัดไป »« Blog ก่อนหน้า

กล่องแสดงความคิดเห็น กับกลุ่มเพื่อนที่รักสุนัขทุกท่าน ที่นี่ที่เดียว Dogilike.com

ผู้เยี่ยมชม < Login here! >
ชื่อ*:    Email:     พิมพ์เลขที่เห็น*

ความคิดเห็นของกลุ่มเพื่อนที่รักสุนัขทุกท่าน ที่นี่ที่เดียว Dogilike.com

ratcharak < Profile >   [ IP : 180.180.237.172 ]
วันที่: 17 ธันวาคม 2553 [07:52]   Email / Msn: ratcharak.99-14(แอท)hotmail.com

ลงได้สักที คร้งแรกพิมพ์ไปร้องไห้ไป ครั้งที่ 2 ก็ยังร้องอีก พอเช้ามานั่งเรียบเรียงใหม่เลิกร้องแย้วค่ะอ่านกันนะค่ะเรื่องจริงของไข่ฟูค่ะ
ชอบ  (0)


Dogilike.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์ของผู้ใช้ให้ดียิ่งขึ้น เรียนรู้เพิ่มเติม ยอมรับ